Jáááren geleden leerde ik Gerard kennen toen ik in Noorwegen 2 keer een paar klusjes voor hem deed. Gerard leerde Marleen kennen en niet veel later ik ook toen ik wederom bij hun wat werkzaamheden verrichtte. 

Daarna zijn we tijdens onze camperreizen door Scandinavië nog een tweetal keer KORT bij ze langs geweest ( te KORT, wat een woordspeling: dat is hun achternaam).

Je weet hoe dat gaat: af en toe spreek je elkaar maar bij serieuze vragen weet je elkaar te vinden.

Gerard en Marleen verhuisden van het oosten van Noorwegen naar het oosten van Noorwegen en later nog een keer naar het oosten van Noorwegen; iedere keer een stukje zuidelijker: zeg maar richting Nederland waar zij heel lang geleden hebben gewoond en inderdaad, óók daar in het oosten.

En juist op die momenten hebben Gerard en ik avonden lang, wekenlang via messenger kontakt gehad. Dan had hij een huis te koop zien staan wat hem wel wat leek en vroeg mij dan wat ik er van vond. Ik geloof dat ik hem af en toe wel wat nuttige tips heb kunnen geven maar waar hij vast en zeker ook achter had kunnen komen door een avondje te googlen maar dit was natuurlijk wel gezelliger.

Bij de aankoop van het laatste huis, nou ja, huis: jullie zullen de foto’s nog wel te zien krijgen, maakte hij zo’n 2 jaar geleden de opmerking: “en als jullie dan langs komen is er vast en zeker nog wel een kamer voor jullie vrij.”

Een week of 4 geleden zaten we te bedenken wat we wilden doen om er een weekje tussenuit te zijn. We confronteerden Gerard met zijn uitspraak van 2 jaar geleden: was je op dat moment overwerkt? Had je een glaasje wijn teveel op? Of meende je echt serieus wat je toen zei.

Het duurde denk ongeveer 2 minuten voordat we antwoord kregen. 

“Wanneer komen jullie?” 

“Moet je niet eerst overleggen mer Marleen?” 

“Heb ik net gedaan! En we gaan met de achtertuin beginnen. Misschien heb jij nog wat adviezen.”

Nog dezelfde avond was alles geregeld: we gaan een weekje vakantie vieren en een weekje helpen met een project in de tuin, waarvan we jullie ook op de hoogte zullen houden.

In de dagen daarna hebben we 2 overtochten geboekt alsook een overnachting in Zweden. 

We gaan voor het thuisfront (én voor onze vergeetachtige breinen) natuurlijk weer een naslagwerk maken. 

Voor wie dat wil: reis (via een beeldscherm) met ons mee en lees onze belevenissen.

Tot horens,

Marjon en Lex


 27 mei: Ps. Heb eens even teruggebladerd op messenger: de correspondentie tussen Gerard en mij lopen toch wel een beetje uit de hand. In een week tijd hebben wij zo’n 8 meter aan berichten verstuurd en ontvangen. We zijn nu 4 weken bezig dus zo’n 32 meter correspondentie tot nu toe.